Dz.U. z 2013 poz. 856•Brzmienie od 30 lipca 2013 

  

USTAWAz dnia 21 sierpnia 1997 r.o ochronie zwierząt

 

Rozdział 2

Art. 1. 

1. Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. 

Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. 

 

2. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące 

rzeczy. 

 

3. Organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w

 tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. 

 

Art. 3. 

W celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy administracji 

rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają z samorządem lekarsko-weterynaryjnym oraz z 

innymi instytucjami i organizacjami społecznymi, których statutowym celem działania jest ochrona 

zwierząt. 

 

Art. 5. 

Każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania. 

 

Art. 6. 

Zabrania się zabijania zwierząt, z wyjątkiem:

 

1) uboju i uśmiercania zwierząt gospodarskich oraz uśmiercania dzikich ptaków i ssaków

 utrzymywanych przez człowieka w celu pozyskania mięsa i skór, 

 

2) połowu ryb zgodnie z przepisami o rybołówstwie i rybactwie śródlądowym, 

 

3) konieczności bezzwłocznego uśmiercenia, 

 

4) działań niezbędnych do usunięcia poważnego zagrożenia sanitarnego ludzi lub zwierząt, 

 

5) usuwania osobników bezpośrednio zagrażających ludziom lub innym zwierzętom, jeżeli nie jest 

możliwy inny sposób usunięcia zagrożenia, 

 

6) polowań, odstrzałów i ograniczania populacji zwierząt łownych, 

 

7) usypiania ślepych miotów – prowadzonych zgodnie z art. 33 oraz przepisami odrębnymi. 

 

1a. Zabrania się znęcania nad zwierzętami. 

2. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie 

do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: 

1) umyślne zranienie lub okaleczenie zwierzęcia, niestanowiące dozwolonego prawem zabiegu lub 

doświadczenia na zwierzęciu, w tym znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub 

wymrażanie, a także wszelkie zabiegi mające na celu zmianę wyglądu zwierzęcia i wykonywane

 w celu innym niż ad. pkt 20 w art. 4: 

1a) znakowanie zwierząt stałocieplnych przez wypalanie lub wymrażanie; 

3) używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także 

zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować

 ból; 

4) bicie zwierząt przedmiotami twardymi i ostrymi lub zaopatrzonymi w urządzenia obliczone

 na sprawianie specjalnego bólu, bicie po głowie, dolnej części brzucha, dolnych częściach kończyn; 

5) przeciążanie zwierząt pociągowych i jucznych ładunkami w oczywisty sposób nieodpowiadającymi 

ich sile i kondycji lub stanowi dróg lub zmuszanie takich zwierząt do zbyt szybkiego biegu; 

6) transport zwierząt, w tym zwierząt hodowlanych, rzeźnych i przewożonych na targowiska,

 przenoszenie lub przepędzanie zwierząt w sposób powodujący ich zbędne cierpienie i stres; 

7) używanie uprzęży, pęt, stelaży, więzów lub innych urządzeń zmuszających zwierzę do

 przebywania w nienaturalnej pozycji, powodujących zbędny ból, uszkodzenia ciała albo śmierć; 

8) dokonywanie na zwierzętach zabiegów i operacji chirurgicznych przez osoby nieposiadające 

wymaganych uprawnień bądź niezgodnie z zasadami sztuki lekarsko-weterynaryjnej, bez zachowania

 koniecznej ostrożności i oględności oraz w sposób sprawiający ból, któremu można było zapobiec; 

9) złośliwe straszenie lub drażnienie zwierząt; 

10) utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie

 rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających 

im zachowanie naturalnej pozycji; 

11) porzucanie zwierzęcia, a w szczególności psa lub kota, przez właściciela bądź przez inną osobę,

 pod której opieką zwierzę pozostaje; 

12) stosowanie okrutnych metod w chowie lub hodowli zwierząt; 

15) organizowanie walk zwierząt; 

16) obcowanie płciowe ze zwierzęciem (zoofilia); 

17) wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, 

które zagrażają jego zdrowiu lub życiu; 

18) transport żywych ryb lub ich przetrzymywanie w celu sprzedaży bez dostatecznej ilości wody 

uniemożliwiającej oddychanie; 

19) utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza 

minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. 

 

Art. 7. 

1. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi

 lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu 

na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 

1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 

2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to 

zwierzę gospodarskie, lub 

3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do 

celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach 

zoologicznych. 

1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji

, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej,

 której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. 

1b. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę 

ma być przekazane. 

1c. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności 

uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może

 zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej 

osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. 

2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 

2a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego

 kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium 

odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni. 

3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego 

właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony 

przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, 

odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), 

celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. 

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego 

leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. 

5. Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu 

egzekucyjnym w administracji. 

6. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku

 zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. 

 

Art. 8. 

2. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni problematykę ochrony zwierząt

 w podstawie programowej kształcenia ogólnego. 

3. Zarząd województwa przygotowuje i wykonuje program upowszechniania znajomości przepisów

 ustawy wśród rolników przez wojewódzkie ośrodki doradztwa rolniczego. 

 

 

Art. 9. 

1. Kto utrzymuje zwierzę domowe, ma obowiązek zapewnić mu pomieszczenie 

chroniące je przed zimnem, upałami i opadami atmosferycznymi, z dostępem do światła dziennego,go

umożliwiające swobodną zmianę pozycji ciała, odpowiednią karmę i stały dostęp do wody.

 

2.  Zabrania się trzymania zwierząt domowych na uwięzi w sposób stały dłużej niż 12 godzin w ciągu 

doby lub powodujący u nich uszkodzenie ciała lub cierpienie oraz niezapewniający możliwości 

niezbędnego ruchu.

 Długość uwięzi nie może być krótsza niż 3 m.

 

Art. 9a.

  Osoba, która napotka porzuconego psa lub kota, w szczególności pozostawionego na uwięzi, 

ma obowiązek powiadomić o tym najbliższe schronisko dla zwierząt, straż gminną lub Policję.

 

 

Art. 10. 

1. Prowadzenie hodowli lub utrzymywanie psa rasy uznawanej za agresywną wymaga zezwolenia 

wydanego

 przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na planowane miejsce 

prowadzenia hodowliwli

 lub utrzymywania psa na wniosek osoby zamierzającej prowadzić taką hodowlę lub utrzymywać

 takiego psa.

 

2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wydaje się, a wydane cofa się, jeżeli pies będzie lub jest

 utrzymywany w warunkach i w sposób, które stanowią zagrożenie dla ludzi lub zwierząt.

 

2a.  Organem właściwym w sprawie cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1,

 jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce prowadzenia hodowli lub 

utrzymywania psa.

 

2b. W razie zmiany miejsca prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa właściwy organ dokonuje

 zmiany  zezwolenia, o którym mowa w ust. 1.

 

 

2c. Rozstrzygnięcia w sprawie wydania zezwolenia oraz cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, 

są podejmowane w formie decyzji administracyjnej.

 

3. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, po zasięgnięciu opinii Związku Kynologicznego

 w Polsce  ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz ras psów uznawanych za agresywne, biorąc pod 

uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

Art. 10a.  

1. Zabrania się: 

1) wprowadzania do obrotu zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach; 

2) prowadzenia targowisk, targów i giełd ze sprzedażą zwierząt domowych; 

3) wprowadzania do obrotu psów i kotów poza miejscami ich chowu lub hodowli. 

2. Zabrania się rozmnażania psów i kotów w celach handlowych. 

3. Zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego 

 identyfikację właściciela lub opiekuna. 

4. Zakaz, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy terenu prywatnego, jeżeli teren ten jest ogrodzony 

w sposób uniemożliwiający psu wyjście. 

5. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie dotyczy podmiotów prowadzących schroniska dla

 zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. 

6. Zakaz, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy hodowli zwierząt zarejestrowanych w ogólnokrajowych 

organizacjach społecznych, których statutowym celem jest działalność związana z hodowlą 

rasowych psów i kotów. 

 

Art. 10b. 

1. Zabrania się nabywania: 

1) zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach; 

2) psów i kotów poza miejscami ich chowu lub hodowli.  

2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy nabycia psów i kotów od podmiotów 

prowadzących schroniska dla zwierząt oraz organizacji społecznych, których statutowym celem

 działania jest ochrona zwierząt. 

 

 

 

 

Rozdział 11

 

Przepisy karne 

Art. 35. 

1. Kto zabija, uśmierca zwierzę albo dokonuje uboju zwierzęcia z naruszeniem przepisów 

art. 6 ust. 1, art. 33 lub art. 34 ust. 1-4

 

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

 

1a.  Tej samej karze podlega ten, kto znęca się nad zwierzęciem.

 

2.  Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 lub 1a działa ze szczególnym okrucieństwem podlega

 karze  pozbawienia wolności do lat 3.

 

3.  W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2 sąd orzeka przepadek zwierzęcia,

 jeżeli sprawca jest jego właścicielem.

 

3a. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 lub 1a sąd może orzec, a w razie skazania

 za przestępstwo  określone w ust. 2 sąd orzeka tytułem środka karnego zakaz posiadania zwierząt 

od roku do lat 10; zakaz orzeka się w latach.

 

4. W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec wobec sprawcy 

zakaz wykonywania  określonego zawodu,prowadzenia określonej działalności lub wykonywania

 czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt 

lub oddziaływaniem na nie, a także może orzec przepadek narzędzi lub przedmiotów służących 

do popełnienia  przestępstwa oraz przedmiotow  pochodzących z przestępstwa.

 

5.  W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1, 1a lub 2, sąd może orzec nawiązkę w 

wysokości od 500 zł do 100 000 zł na cel  związany z ochroną zwierząt, wskazany przez sąd.

 

Art. 36. (uchylony).

 

 

Art. 37. 1.  Kto narusza nakazy albo zakazy określone w art. 9, art. 10a ust. 1-3, art. 11 ust. 3,

 art. 12 ust. 1-6, art. 13 ust. 1 art. 14, art. 15 ust. 1-5, art. 16, art. 17 ust. 1-7, art. 18, art. 22 ust. 1,

 art. 22a, art. 25 lub art. 27 podlega karze aresztu albo grzywny.

 

2. Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo do czynu określonego w ust. 1 jest karalne.

 

3. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek narzędzi

 lub przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia oraz przedmiotów z niego pochodzących 

jak również można orzec przepadek zwierzęcia.

. W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa w ust. 1, można orzec nawiązkę w wysokośc

i do 1000 zł na cel związany z 

ochroną zwierząt.

 

rt. 37a. 1. Kto prowadzi hodowlę lub utrzymuje psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego 

zezwolenia podlega karze aresztu lub grzywny.

 

2. W razie ukarania za wykroczenie, o którym mowa w ust. 1, można orzec przepadek zwierzęcia.

 

 

Art. 37b 1. Kto, będąc przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 lit. x rozporządzenia nr 1/2005:

 

1) transportuje zwierzęta bez dokumentów, o których mowa w art. 4, art. 10 i art. 11 rozporządzenia

 nr 1/2005, lub

 

2) transportuje zwierzęta bez licencji, o której mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2005, lub

 

3)  transportuje zwierzęta bez świadectw zatwierdzenia, o których mowa w art. 18 ust. 1

 albo art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2005

, lub

 

4)  nie zapewnia transportowanym zwierzętom warunków, o których mowa w załączniku I do

 rozporządzenia nr 1/2005, lub

 

5)  nie wypełnia obowiązku określonego w art. 6 ust. 4 i 6 rozporządzenia nr 1/2005, 

podlega karze aresztu lub grzywny

 

2. Kto, będąc:

 

1)  opiekunem w rozumieniu art. 2 lit. k rozporządzenia nr 1/2005, nie wypełnia obowiązków 

określonych w art. 8 tego rozporządzenia,

 

2)  operatorem punktu gromadzenia zwierząt, nie wypełnia obowiązków określonych 

w art. 9 rozporządzenia nr 1/2005, podlega karze 

aresztu lub grzywny.

 

Stowarzyszenie Hodowców Psów Rasowych

SHPR

Zapraszamy na naszego Facebook'a